గతాల పిట్టలు

తడి ఇంకిన  పొడి పొడి జ్ఞాపకాలు
నా చుట్టూ  పిట్టల్లా ఎగురుతుంటాయి
భుజంమీద వాలాలని వాటి  ప్రయత్నం

పట్టించుకోనట్లే తిరుగుతుంటాను

రెక్కల కొనలతో  రాచుకుంటూ
పదే పదే చుట్టుతా  ఎగురుతుంటాయి
అంచులు నిమిరి  పంపిచేస్తుంటాను

పాతకధలు  గుర్తుచేయాలని  పాటనందుకుంటాయి
గతపు ఆకాశంలో రెక్కలతో  ఎగురుదాం - రమ్మంటాయి
తుడిచిపెట్టిన  స్మృతిచిహ్నలను
పొడిబారిన కళ్ళకు చూపిస్తాయి
నీటిచెలమలను చూపించి కంటిపాపలను ఊరిస్తాయి


సుఖాలని అందుకోబోయి  కష్టాలని ,
శాంతి కోసంపరుగులు పెట్టి  అశాంతిని,
చిరకాలపు  స్థితిగతుల్ని
మనసుని మెలిపెట్టే రహస్యద్వారాలని
తెరిచి చూపిస్తుంటాయి.

సతమతమయ్యే  జీవితాన్ని  కళ్ళఎదుట పెట్టి
గతాలపిట్టలు మళ్లీ మళ్లీ వచ్చి వాలుతుంటాయి
ఇంకా ఏవో చెప్పాలని చుట్టూ తిరుగుతుంటాయి

నిద్రని ఆహ్వానించి కలలతో  సాన్నిహిత్యం పెంచుకుంటే
సూటిగా  మాట్లాడలేని ఆ జ్నాపకాలపిట్టలు
కలలచెట్టు మీద కూర్చుని రాగాలు అందుకున్నాయి

వద్దు వద్దు అనుకుంటూనే
కలలుకూడా  ఆ రాగాలమత్తులో
రాత్రంతావింటూనే ఉండిపోయాయి.

కలల అలసటలో తెలివివచ్చాక కూడా
గతాలు-  గాయాలుగా  మారిపోయాయి ...

!*!

కౌన్ బనేగా కరోడ్ పతి ...?!

"కిస్సాకుర్సీకా"  మంటలురేపే సింహాసనం
పర్వతాలాంటి మనుషులు ఆశ నిరాశల మధ్య ఊగిసలాడుతూ
ప్రపంచంముందు కూర్చుంటారు

గంభీర స్వరం స్వాగతం పలుకుతుంది

ఎదురుగా  కంప్యుటర్  నుదిటి రాతను సరిచేయగల బ్రహ్మదేవుడు!.
ఆనేక  ప్రశ్నలు చిన్నతాళం--
ఇన్నింటినీ తట్టుకుని నిలబడ్డానికి చాలా కష్టపడాలి
గతంముందు మోకరిల్లాలి
లోకంలో మన స్థానాన్ని అప్పచెప్పుకోవాలి

”పంచకోటీ మహామణీ”  ఊహించనికి జీవితానికి సింహద్వారం !

కోరి ఎంచుకున్న మెట్టు ఎక్కగానే
అశల సీతాకోకచిలుకలు చుట్టూ ఎగురుతూ
భవిష్యత్తు రంగులన్నీ లోలోపలికి ఒంపుతాయి  

పలకరింపుల జడివానలో తడిసిముద్దయ్యాక
సింహాసనంలొ కూర్చుని బేలగా మారిపోతూ
కన్నీళ్ళుపెట్టుకుంటూ
మనసు మంటలని ఆర్పుకోవడం అంటే-
సుళ్ళు తిరుగుతున్న ఆశ నిరాశలతో
బీడుభూమి మీద వానచినుకుని అనుభవించడమే..!

చెక్కులు నిదానంగా అడుగులు వేస్తుంటాయి

పరిస్థితులమీద నుంచి, కష్టాలమీద నుంచి
ఆగాధాల మైదానాలమీద నుంచి దాటుకుని
డబ్బు కీరిటాన్ని మోస్తూ
అలఓకగా నేల మీదకాళ్ళు ఆనించి నడవడం !

అందరికి అదృష్టంగా అనిపిస్తుంది.
గెలిచిన ధనాన్ని నెత్తిన పెట్టుకుని
అరికాళ్ళకింద బాధ్యతలు పేర్చుకుంటూ
ధీమగా నడుస్తుంటే అందరి ఆశలు మోస్తున్నట్లే!

నడుస్తున్న వాళ్ళ వెనకాల
మొన్నటికన్నా నిన్నటికన్నా
ఎన్నో తుఫానులు ,ఎన్నో ఇంధ్రధనస్సులు ..
రోజు వస్తూనే వుంటాయి.                    


!*!









  

కాఫి కప్పుతో -మరుసటి రోజు

     



పగటి ఆకులు దులుపుకొని
పక్కని సరిచేసుకొని నిద్ర పరదాలు దింపుకుంటే
గడిచిన రోజు ఇంకా భూజాల మీదే కూర్చుంది
రోజంతా గడచిన నాటకంలో పాత్రలు ఒక్కక్కొక్కటీ
కళ్ళముందు నిల్చుంటాయి.


పెంచుకొన్న బంధాలు పెనవేసుకోన్న అనురాగాలు
ఫోనులు పలకరింపులు.అసహనాలు ఆవేసాలు
అంతలోనే కన్నీళ్ళు,గుప్పెడు సంతోషం
కొత్త పరిచయాలు కావాలనుకుంటూ వుత్సాహం


ఎవరికోసమో ఎదురుచూపు రారని తెలిసాక నిరాశ.
దేవుడికి ప్రార్ధనలు ,అర్ధింపులు, వంట ఇంటి ఆఖరి సర్దుడై
దొర్లిపోయిన రోజు నిదానంగా తనపని తాను చూసుకుంది

అన్ని ఆగిపోయాక నిద్ర మోసు కొచ్చి పక్కమీద పడేస్తుంది

శరీరం అన్నింటీని ఇమడ్చుకోని  ఆలోచనలని ఒదిలేసి
నిద్రలోకి ఒరిగిన మరుక్షణం-  స్వప్నపు  కిటికి రెక్క తెరుచుకొని
వెన్నెల విజామర వీస్తుంది చలువరాయి పలకల మీద నిద్ర .

సాగరాన్ని దాటి ఒడ్డుచేరుకుకొన్న నావ ఇసుకని ఢికోట్టుకొట్టుకుంటుంది
మెలకువ రెప్పల మీద ఉదయం ''కాఫీ కప్పులో  తేలుతూ  పలకరిస్తుంది .
 





















.

లోపలి కల

　

　

　

(కలలు కనని మనిషి వుండడు.కఠినమైన నిజంకన్నా అబద్దంలాంటి కల హాయికదా! కలలునే కళ్ళ వెనక అంతులేని ప్రపంచం దాగివుంది .ఏదిఏమైనా ప్రతీ మనిషి కలకనడం చాలా సహజం..అలాంటి కలవెంట ఒక ప్రయాణం-)

　

　

　

నిద్రని ముక్కలు చేస్తున్న స్వప్నం              

మెదడుని కాపలా కాస్తున్నకుక్క

బొట్టుబిళ్ళని రెండుగా విరిచి

నవ్వుతున్న ముఖంలాంటి పొగ

నల్లని మేఘం నీటిలో

పాయలు పాయలుగా విడిపోయి

వాటి అంచుల్లో చిక్కుకున్న మంచు ముత్యాలు

జడని చుట్టుకొన్న మందార పూలు

నల్లకనుల నాగస్వరం ఊది చూడు అంటున్నారు ఎవరో--

నీటీ అంచుల్లో తేలుతు ఒడ్డుని తాకుతూ

రాగాలు పలుకుతున్న నల్లకనుల మురళి

చుట్టూ చీకటి ఇసుకలొ కూరుకుపోతున్న పాట!

రాగాలను వినిపిస్తూ చుట్టు తిరుగుతోంది

గానం గొంతులో వెచ్చటినెత్తురు బొట్లుబొట్లుగా--

ఏదో బలమైన హస్తం

చేతికి ఆసరా ఇస్తూ స్వరం వెంట లాక్కెళుతోంది

కాలి వెండి పట్టాలు బంధాలు తెంచుకొని

పాదంలోంచి జారిపోయాయి-

మువ్వల అంచుని తాకిన చేయిలొ చిరు గజ్జల సవ్వడీ

వేళ్ళు తాకిన స్పర్సలలో వేదన

పాట మళ్ళీ వచ్చి లోపల వాలింది

కొండని చుట్టుకొని లోయలోకి ఒదుగుతున్న

పాట వెంట -అప్పటికప్పుడు పూచిన పూలు

సీతాకోక చిలుకలై ఎగురుతూ దేహాన్ని చుట్టుకొని

లోలోపలికి ప్రవేసిస్తూ కలలని కదుపుతూ

మెలకువలోకి ప్రవేసించాయి.

నిద్ర రెప్పలని విప్పి వెలుతురిని చూపించినా

కొత్త లోకం విడిచి రాలేని శరీరం

కలల పుప్పోడీ అద్దుకొని బద్దకంగా ఒళ్ళు విరుచుకుంటోంది.

　

***　

నల్లని చేపలు

 

నేత్ర సముద్రంలో నల్లటి చేపలు

కబుర్లాడుతూ అగాధాలు వెదుకుతూ

గిరగిరా తిరుగుతుంటాయ

కెమేరాకందని జీవితం

కాగితాలకందని అనుభవం

తళుకు బెళుకులతో

కవ్వీంచి కధలు చెప్పే కాటుక చేపలు

దాచుకునే వన్నీ

అద్భుత చిత్రాలు

వెతికే కోద్దీ

కనుల సముద్రం అంతుచిక్కని

"డిస్కవరీ చానల్"

అట్ట అడుగున ఆకుపచ్చని పర్వతాలు

శిలతో చెక్కిన శిల్పాలు

ఏళ్ళుగా కూరుకుపోయిన గతాలు

అగ్నిపర్వతాలు,బాల్యపు రంగురంగుల గాజులు

అప్పుడప్పుడు-

ఋతుపవనాలు సందడిలో

కరిగిన మబ్బులు ముత్యాల గుంపులై

నేలకు జారే వానజల్లులా జారిపడతాయి

నల్లని చేపలు నీటి తడిలో

విలవిలలాడుతాయి

కరిగిపొతున్న కలలు

కలల మధ్యలొ దాచుకొన్న గతం

నీటి తడిలో ఒదిగిన ఓదార్పు-

గుండె బరువు దిగగానే

అలజడి ఆగిన నేత్ర సముద్రంలో

నల్లని చేపలు మేరుపులు అద్దుకొని

కలలుకంటూ ఈదుతూనే వుంటాయి

నీలి వుత్తరం

నువ్వు రాసిన వుత్తరం జారి పడింది

జ్ఞాపకంఊపిరి పోసుకొని జీవించింది 

కళ్ళుఅక్షరాలతో కలసి  ప్రయాణం చేసాయి-

౨

అప్పటి గతాలు ఎన్నో ఏళ్ళ తరువాత

నాముందు నిల్చుంటే ఈ నీలి ఊత్తరంలో దాస్తున్నాను

నువ్వు నాకళ్ళముందు నిలబడితే చూస్తున్నాను

శరీరాన్ని కుదలించుకుని ఎగిసిపడే నీనవ్వు

నాలోనే నింపుకోవాలన్నంత ఉద్వేగం

తామర పూలన్నీ దండకట్టీ మెడలో వెయ్యాలని

పూలకిరీటాలతో రాణీలా నా ఎదమీద నిద్రించిన క్షణాలాని

చూస్తూన్నాను

కలలా జారిపోతావేమో

నాచేతులలో నీగోరింట పూల చేతులు

నాకళ్ళలొ నీ ప్రతిబింబం

నీటి పొరల కదలికలలో ఒక్క క్షణం జరిగిందేమో

రెప్పమూసి దాచుకున్నాను

.

ఎంత దూరంలో వున్నా నీ పరిచయ సుగంధము

నిశ్శబ్దంలో రాతి బొమ్మలా నిల్చోపెట్టింది

నీసంకేతాలు నాగుండెకు చేరుకుంటున్నాయి

　

౨

నీతో నానడక దూరాలని తగ్గిస్తోంది

తరిగి పోతున్న దూరంలో

ఇద్దరి మధ్య ప్రతి క్షణం కదిలేకదలికలు

పదిలంగానే వుంచాను

నిన్ను మళ్ళీ మళ్ళీ చుసుకోవాలని

.　

ఉత్తరం వేళ్ళమధ్య కాదు

గుండేలొ ఒదిగిపొయి

నీవులేవన్న దిగులు చీకట్లని దూరంచేసే

పల్చటి పట్టుదారాలాంటీ అనుభూతితో

బంధించి బంధించి కట్టిపడేస్తుంది

　

　

　

　

\

　

ఆ మలినం మనదే

    

         మనమెప్పుడూ పట్టించు కోని దృశ్యాలు

         అప్పుడప్పుడు   నగరంలో ప్రత్యక్ష్యం అవుతాయి

        మలినాలను శుభ్రం చేస్తూ ఎదురవుతారు                         

        

        జనాలలో వుంటూ  జనాలకి దూరంగా  వాళ్ళు-

       మలినాల బరువుని మోస్తరు .

       

       మరణానికి  దగ్గరగా ''మ్యాన్ హోల్సలో  

       కొబ్బరి  తాళ్ళ సహాయంతో
       భుజాలను కుదించుకొన్న మనిషి
       చీకటిలోకి  దూరిపోతాడు.

       
      పాదాలని ఒరుసుకుంటూ
      నగరంలోని  కుళ్ళు పరుగులు తీస్తుంటే

       శ్వాస ఆడని  చీకటి  ఇరుకులో
       పోటమరిస్తున్న  చెమట
      మట్టి సందుల్లో  కదిలే  జీవరాసులు


      ఊపిరాడని దుర్గంధం కడుపులో పేగుల్ని
      మెలిపెడతాయి .

      చీకటిని తరిమే సాధనాలు కళ్ళే
      టార్చ్ లైట్లలా విప్పార్చుకొని
      చీకటి దుర్గందాలతో  సంఘర్షణ


     అప్పుడప్పుడు చని పోతారుట-
     
     ఎంతటి  విషాదం?
    
     కూటి కోసం పోరాడే మలినం  విలువ
     ఒక పచ్చ నోటు.

    మలినమని పది సార్లు సబ్బుతో  కడుకుంటాం

     ఒక నోటు  ఇవ్వ డానికి  పది సార్లు  ఆలోచిస్తాం

    ఆ మనిషికే మలినం అంట గట్టి
   సమాజంలో దూరంగా  నిలబెడతాము

    వాడు మో స్తున్నమలిన దుర్గందం
    మనదే.
   ఈ సత్యాన్ని అంగీకరిస్తే

    అగ్నిని  మోసి నట్లే కదూ ......